Jeluks-jeveul

De waech noa de Oeëstere jeet d’r Joeëhan jeer noa d’r hoarsjniejer. Da is ‘t nit druk. Bis te flot an de rij. Heë kan zofort in d’r sjtool joa zitse. Is jraad óp tsiet. Kót noa hem kome e paar man eri. D’r Dris en d’r Al. Ze zunt  oes zieng tsiet. Va kinksaaf aa bis noen. Ze hauwe d’rzelfde hoarsjnit jehad. Inne pony, mit of oane weerwaas, sjei in de hoare,  Ameriekaansje mecky, piswel mit brylcreem, lank hippiehoar. En noen. Kót hoar of mit plaat. Ejaal wie. Ze blieve kome. Al is ’t um de tsiedónk tse leëze. En kommentaar lieëvere. ’t Kunt allenäu langs bij d’r Joeëhan. Inne hoarsjnit lang. ’t Klinkt nog in ‘m noa went e werm an duur sjteet.
‘Times are changing’ leëzet d’r Dris in inne kop va de tsiedónk. Oeëts va d’r Bob Dy-lan.
‘Wat hat ziech je-enderd,’ vroaget d’r Al.
D’r Dris jong wieër.
‘Martin Luther King, Mandela.’ In inne oam.
’t Letste wat d’r Joeëhan hoeët, sjteet óp ing van de letste bladzieje. Jet uvver sjtille ermmód. En winnieg jeluks-jeveul bij de lu. Kótterbij wie me dinkt.
‘D’r sjnit van ieëlend,’ neumt d’r Joeëhan ‘t.  
Kuet e doa mar de sjier izetse. En da de hoare losse wase. I vräud va vrid. Va lu. Je-weun.
‘Never too late’.
E nui lid. Bejonne bij d’r hoarsjniejer. Hu. Noeëts tse sjpieë.